Laurina de Visser werd op haar achttiende wees. Ze schreef een boek over omgaan met verlies. De komende tijd zal ze voor BEAM een aantal artikelen schrijven over pijn, verlies en verdriet.

“Ik heb nooit pijn,” zei de mier plotseling.
Het werd heel stil. Iedereen keek de mier met grote ogen aan.
“Pijn is onzin,” zei de mier.
De eekhoorn dacht aan de pijn die hij soms binnen in zich voelde – hij wist nooit precies waar.
Het was een verdrietige pijn, vond hij. Zou die pijn dan ook onzin zijn?
(Toon Tellegen, uit: ‘Bijna iedereen kon omvallen’)

Je bent jong en het leven lacht je toe. Een zin die vaak geroepen wordt. Als je jong bent heb je namelijk nog een heel leven voor je, waarin je veel dromen waarmaakt en vast en zeker veel hilarische momenten beleeft. Maar hoe zit dat, wanneer je jong bent en het leven je wel toelacht, maar jij niet mee kunt lachen? Het is niet vanzelfsprekend dat je leven altijd maar leuk is. Het gaat niet altijd vanzelf; volwassen worden. Pijn is geen onzin, maar werkelijkheid.

Ik ben Laurina de Visser en werd op mijn achttiende wees. Mijn ouders overleden allebei aan kanker. Mijn vader toen ik zeventien was, mijn moeder toen ik achttien was. Het leven lachte me toe, want studeren was een eitje voor me; ik maakte makkelijk vrienden; om de zoveel tijd was ik weer eens verliefd en op mijn gezicht was een blijde lach geplakt.  Maar ik lachte in werkelijkheid helemaal niet mee. Ik was angstig, verdrietig en verward door de ziekte, dood en het missen van mijn ouders. Mijn hart huilde. Constant. En tóch zag de buitenwereld een vrolijke Laurina. Ik kon niet anders. Het enige wat ik kon doen was mijn schouders eronder zetten en doorgaan. Doorgaan met studeren, doorgaan met lachen, doorgaan met leven, doorgaan met mensen geruststellen en dus uitstralen: ik red mezelf wel.

En nu zeven jaar later heb ik een boek geschreven: ‘Niets aan de hand, toch?’. Een boek dat jou kan leren om te leren leven met verlies. Dit boek is geen oplossing voor jouw verdriet. Geen uitgestippelde route die je kunt volgen. Jouw verdriet is jouw verdriet. Uniek en kostbaar. Maar ‘Niets aan de hand, toch?’ is wel een eerlijk en menselijk verhaal om je te steunen, om je te laten ervaren dat je op jouw manier goed bezig bent. Dat doe ik onder andere door mijn persoonlijke verhaal te vertellen en door theorie over pijn en verlies te beschrijven. Door mijn worstelingen heen wil ik je laten zien en doen ervaren dat er hoop is. Als een vuurtoren die zijn licht al knipperend laat schijnen over jouw route. Licht dat je meer zicht geeft op de hoop die achter jouw verdriet kan schuilen.

De komende tijd zal ik voor BEAM een aantal artikelen schrijven over pijn, verlies en verdriet. Dat zal gaan over dood, ziekte, scheiding, pesten, homoseksualiteit, controledrang, hoop hebben en natuurlijk ook de vraag waar Jezus nou is, als jij niet met het leven meelacht. Misschien heb jij zelf wel vragen die gaan over pijn, verlies en verdriet.

Onthoud voor nu alvast maar één ding: De pijn, het verlies of het verdriet is geen baas over jou. Jij kan de baas zijn over de pijn, het verlies of het verdriet.

Laurina de Visser