Opnieuw beginnen

Middenin een serie over rouw, verlies en verdriet heb ik vandaag iets anders op mijn hart. Iets wat eerst gedeeld moet worden, voordat ik verder schrijf over verlies.
God zette mij dit weekend stil.

Hij greep mij in mijn kraag vast en liet mij zien waar ik de fout in ging.

Mijn hart brak, door mijn eigen, menselijke pijnpunten. En ik besefte: ik wil zeggen wat ik verkeerd gedaan heb, anders vind ik geen rust.
Daarom sprak ik met mijn gebedsvader.
Daardoor schuilde ik bij goede vrienden.
Dat was de reden, waardoor ik huilend voor God neerviel.
Belangrijker om te vertellen is dat dit de reden was voor God om weer door mijn opgebouwde muren heen te breken. Om mij te vertellen dat ik weer lang genoeg met mezelf bezig ben geweest en nu weer in contact met Hem mocht staan. Om mij duidelijk te maken – Laurina, je redt het niet, als je het nog langer volhoudt op deze manier’.

In plaats dat Hij mijn zonden veroordeelde en daardoor het contact met mij verbrak, veroordeelde Hij vast en zeker mijn fouten, maar dan op een liefdevolle manier die niemand kan beschrijven. Zijn enige reden om mij te breken was om mij te vertellen:
‘dochter, kom nu naar Mij en laat Mij weer jouw Leider zijn.’
Laat Mij weer de opvulling van je hart zijn.
Laat Mij de liefde zijn, die je nodig hebt.
Laat Mij je troosten en omhelzen.

En dat deed Hij. Hij deed zelfs meer.
Door Hem heb ik kunnen schuilen bij vrienden, iets wat ik vroeger in mijn diepste rouw en verdriet nooit durfde. Bang dat ik teveel was.
Door die Vader (en tegelijkertijd ook een Moeder) konden wij als mensen open zijn over ons kwetsbare hart.
Door diezelfde Trooster staan er veel mensen biddend om mij heen.
Door Jezus, huil ik op het moment van dit schrijven nog weer eens. Maar dan van dankbaarheid.
Vanaf de uitgave van het boek ‘Niets aan de hand, toch?’ vond ik mezelf onbewust toch heel wat. Ik merkte dat ik anderen kon raken met mijn woorden, ik merkte dat het schrijven van blogs andere mensen in beweging zette. Maar uiteindelijk ging het onbewust om mezelf. Hoeveel mensen zullen gaan reageren? Hoeveel likes zal ik krijgen op facebook?

Nu wil ik mezelf focussen om te schrijven voor mijn Koning. Wat ik door mag geven aan ervaring, aan kennis aan medeleven; ik zal het doen voor Hem, die mij kracht geeft om dit leven te leven.

Ga met Hem en Hij zal met je zijn!
Heb jij iets, waarvan je weet dat je breken mag? Doe het maar, in de wetenschap dat Hij je niet loslaat. Maar je liefdevol weer opbouwt.
Sterker dan voorheen.

Omdat mijn sterkte ligt in mijn kwetsbaarheid.