Ik ben Laurina de Visser, geboren in het jaar 1988.

Als ik een aantal woorden zou zoeken dat bij mij past zou ik zeggen: muziek, kleurrijk, hart voor mensen.
Een tijd terug zou ik hebben geroepen dat ik ‘nuchter’ was, nu zou ik liever zeggen dat ik een sterk gevoelsmens ben – geraakt wordt door dat wat er om me heen en in mij gebeurt.

Of leert het leven dat je zowel nuchter kunt zijn als gevoelig?

Ik sta voor de klas, geef workshops/lezingen rondom rouw en verdriet.
Ik schilder en ik schrijf. (Auteur van ‘Niets aan de hand, toch?’ en schrijfster van verschillende blogs voor onder andere BEAM, EO)

Waarom deze site?

Een aantal jaren van mijn leven zijn in een stroomversnelling voorbij gegaan, doordat vanaf september 2005 tot oktober 2007 mijn oma, vader en moeder zijn overleden.

Om mijn eigen proces en emoties op een rij te krijgen ben ik gaan schilderen, gaan tekenen, gaan verbeelden.
Via deze website wil ik iets van die beelden, woorden en daardoor van mijn eigen rouwproces delen. In de hoop dat anderen hierdoor in beweging worden gezet.
Omdat de wonden die misschien bij jou nog zo vers zijn, door een duwtje vanaf deze site de tijd mogen gaan krijgen om voorzichtig er naar te kijken.

Lichte huisjes
Huizen hebben oneindig veel verschillende vormen en kleuren. Toch zien we het allemaal als een ‘huis’.

Ieder heeft zijn eigen verlies, rouw. Zijn eigen weg te gaan in het leven. Toch noemen we het in één woord ‘verdriet’.
Het transparante huisje staat voor de verschillende vormen van verdriet. Verdriet wat lichter kan worden door er niet voor te vluchten maar er naar te kijken.
Het logo heeft ook twee keer een schaduw in de letter ‘s’. Het licht lijkt feller, wanneer er een schaduw is.
Lichter leven is een geschenk, wanneer je ervaren hebt dat je soms in het duister leeft.
“Wat betekent tam?” “Dat is maar al te zeer een vergeten woord,” zei de vos. “Het betekent verbonden.” “Verbonden?…” “Ja zeker,” zei de vos. “Jij bent voor mij maar een klein jongetje als alle kleine jongetjes. En ik heb je niet nodig. Ik ben voor jou een vos als alle andere vossen. Maar als je me tam maakt, dan zullen we elkaar nodig hebben. Dan ben je voor mij enig op de wereld en ben ik voor jou enig op de wereld…” “Ik begin het te begrijpen,” zei de kleine prins. “Er is een bloem… die mij geloof ik tam heeft gemaakt…”
(De kleine Prins, Antoine de Saint-Exupéry)