Splitted sea
(Acryl op doek, 100 bij 140)

Als je bekend bent met de bijbel, zal je waarschijnlijk al snel denken: dit is een verbeelding van de doortocht door de rode zee.
En dat is het ook.
Het volk Israël werd eindelijk bevrijd uit de slavernij. Maar daar stonden ze – pal voor een woeste, grote zee. Met achter hun de Farao en zijn leger die koste wat het kost het volk terug wilde hebben.
Verdrinkingsgevaar in het vooruitzicht.
Banden van de slavernij in de herinnering.

Maar dit schilderij is meer. Het is niet alleen geschiedenis. Het is tegenwoordige tijd.
Gevaar van de dood.
Angst voor eenzaamheid.
Dreiging van paniek.
(En letterlijk – gevaar van de grote golvenzee, voor alle vluchtelingen…)

Dit schilderij heb ik geschilderd vanuit hoop, vanuit verwondering. Als je de bijbel leest dan zie je iets wonderlijks:

“Maar Mozes antwoordde het volk: ‘Wees niet bang, wacht rustig af. Dan zult u zien hoe de HEER vandaag voor u de overwinning behaalt. De Egyptenaren die u daar nu ziet, zult u hierna nooit meer terugzien. De HEER zal voor u strijden, u hoeft zelf niets te doen.
De HEER zei tegen Mozes: ‘Waarom roep je mij te hulp? Zeg tegen de Israëlieten dat ze verder trekken. Jij moet je staf geheven houden boven de zee en zo het water splijten, zodat de Israëlieten dwars door de zee kunnen gaan, over droog land. Ik zal de Egyptenaren onverzettelijk maken zodat ze hen achterna gaan, en dan zal ik mijn majesteit tonen door de farao en zijn hele leger, zijn wagens en zijn ruiters, ten val te brengen.
De Egyptenaren zullen beseffen dat ik de HEER ben, als ik in mijn majesteit de farao, met al zijn wagens en ruiters, ten val heb gebracht’.
De engel van God, die steeds voor het leger van de Israëlieten uit was gegaan, stelde zich nu achter hen op. Ook de wolkkolom die eerst voor hen uit ging stelde zich achter hen op, zodat hij tussen het leger van de Egyptenaren en dat van de Israëlieten kwam te staan. Aan de ene kant bracht de wolk duisternis, aan de andere kant verlichtte de vuurzuil de nacht.”  (Exodus 14, Bijbel)

Wat nou, als de engel van God ook achter ons aan loopt, zodat we niet de dreiging van de paniek, eenzaamheid of dood kunnen zien?
Wat nou, als God in Zijn wolkkolom onze nacht verlicht?

Dan is de nacht er nog steeds, dan voelen we de dreiging ook nog steeds.
Maar geloof mij, het is ánders, omdat Gods Licht over ons schijnt.

 

You s p l i t  the sea, so I could walk right through it.
All my fears were drowned in perfect love.
You rescued me, so I could stand and sing… “

splitted sea
gevormd-door-de-moederschoot

“Gevormd door de moederschoot”
(acryl op doek, 50 bij 70)

Vanuit gebeurtenissen, vanuit wantrouwen, vanuit negativiteit, vanuit de gebrokenheid die we om ons heen zien en voelen gebeuren, kunnen we haast in paniek uitschreeuwen: ‘ach moeder, dat je míj moest baren’ (Jeremia 15:10)
Als je naar deze dingen blijft kijken, is er een kans dat je Gods roeping, Gods liefde en Gods oneindige geduld mist.

Onszelf in het donker plaatsen en onze eigen groei tegenstaan.

De vraag is: durf je terug te kijken, naar hoe wonderlijk je gemaakt ben en te zien hoe God vanaf het begin al een doel met je heeft?

Van daaruit zul je steeds meer verwonderd raken over onze Vader die zelf heeft gezegd: ‘voordat je de moederschoot verliet, had ik je al aan Mij gewijd… Wees voor niemand bang, want ik zal je ter zijde staan en je redden. Ze zullen je bestrijden, maar niet verslaan want Ik sta naast je om je te beschermen en te redden’ (Jeremia 1:5,8 – Jeremia 15:20)

“Altijd bang”
(gemengde techniek op doek, 40 bij 40)

Een schilderij waarop je een hart ziet. Een hart wat ruw en bonzend botst met een fel gekleurde omgeving.
Aan de linkerkant probeert de zwarte duisternis binnen te komen.
In het midden gaapt een schrijnende leegte. Een krater, die opgaat in de kleur van de omgeving. De omgeving probeert de krater op te vullen, maar de kleuren botsen. Het blijft een lege ruimte.
Rechts een deel van het hart, dat lijkt op een golf in de storm. Een golf die alles weg kan spoelen, die misschien zelfs de gapende leegte van binnen kan overspoelen.
Maar aan de linkerkant van het hart begint er wat te groeien. Gevormd door de scherven; blinkend, zelfs een beetje goud. Kwetsbaar en gebroken. Naar beneden snijdend en scherp als beeld van de letterlijke pijn die je soms de adem kan benemen. Maar ook herstellend; bovenop de leegte is een nieuw hart te zien. Geen vervanging voor het oude, maar net zo waardevol!

IMG_1305
traveling-through-shades-of-time

“Traveling through shades of time”
(acryl/gemengde techniek op linen, 50 bij 70)

Schilderij met daarin de fases van een leven.
Bovenin het schilderij de geboorte: wit, zuiver, onwetend. Daarna kom je als mens in verschillende fases terecht.
Stukken van het leven die beïnvloedt worden door ‘buiten’, jij die zelf de omgeving beïnvloedt/verantwoordelijkheden daarvoor draagt.

Een reis, door de kleuren van de tijd.

De fases van een leven kunnen heftig zijn, ruw.
Fases kunnen haast ondraagbaar zijn.
Maar tóch heeft iedere fase een teken van Gods aanwezigheid, tekenen van waarom Hij ons als kind op de wereld heeft gezet.
(De witte invloeden (verf) op het schilderij).

Soms is het schilderij een heel mensenleven.
Soms gaan we per dag drie keer het hele schilderij rond, soms doen we er een week over.
Hoe lang/kort we er over doen, hoe vaak we weer terugkomen in een gevecht met de verschillende omstandigheden: het staat vast – Gods aanwezigheid is er en beïnvloedt ons hoe we ons leven mogen leven.

Vijf voor twaalf.
Het leven loopt bijna ten einde.
Overwinning: het lukt iedere keer weer om door een fase heen te komen, door te gaan, te strijden.. soms alleen maar lijdzaam te zijn. Wachtend.
Overwinnend. Jezus heeft het dood overwonnen en het leven gewonnen!

“Taal van mijn hart”
(acryl op linnen, 50 bij 70)

Geïnspireerd door een lied van Stef Bos heb ik geprobeerd om een ‘strijd’ te verbeelden.
Een strijd, waarin het licht duidelijk overwint.
Doordat er barsten zijn ontstaan in een spiegelbeeld, wordt het licht vele malen sterker weerkaatst.

Ik geloof dat – wat je verhaal ook is, wat je verleden je ook wijs probeert te maken – je samen met het licht kunt overwinnen! Sta in he licht en weerspiegel de glans van het leven!

“Ik zing de taal van mijn hart, hoor de taal van mijn hart.
Ook al klink ik soms gebroken,
gebroken en verward:
het is de taal van mijn hart.

Kijk, de zon staat aan de hemel, dit is het einde van de nacht.
Ik was verdwaald in het donker, ik vond mijn weg terug op de tast.
Vroeger was ik rijk aan woorden ik ben verstild; ik ben veranderd.
Maar mijn stem, mijn stem bleef branden.
Dit is het vuur – jij mag je warmen!”

Laurina-DSCN4828
The-black-side-of-my-soul-is-getting-white

“Getting weaker, getting white”
(gemengde techniek op doek, 100 bij 40)

Op dit schilderij zie je linksonder het donkerste, het grilligste punt.
Donker waren de dagen. De dagen waarop de angst voor de dood overheerste.

Vanuit het donkerste punt ontstaat plotseling een lichtpunt. Het eerste licht ontstaat vanuit de duisternis, ronder en soepeler dan dat de verdere bewegingen zijn. Dit licht is een cadeau. Een cadeau van God omdat Hij de dood, de angst en de leegte overwonnen heeft. Waar wij ook komen, hoe diep we ook weg zakken, Hij is daar al geweest en Hij is onder ons, om ons op te vangen.
Vanuit dit ontvangen licht mogen/moeten we zelf werken om het licht ruimer te maken. Werken om te leren vertrouwen. Moeite doen om te vechten tegen de duisternis. Strijden om angst en leegte tegen te gaan – samen met God.

De ruimte wordt breder, de ruimte wordt witter. Al laat het littekens achter, pijn in ons hart voor wat we verloren hebben, zichtbare plekken op een witte ziel om wat voor reden ook –  toch is het zeker:

The black side of my mind is getting weaker
The black side of my soul is getting white
This time I’ll try and dig a little deeper
So I can change the wrongs into what’s right

“No roots”
(acryl op hout, 60 bij 60)

Zoekend, vechtend voordat dit beeld rond was.
Prachtige woorden van twee liederen (“No roots”, Amy Macdonald en “When I go”, Over the Rhine). Maar welk beeld komt hierbij in de buurt? Zoekend om de woorden die meer dan waar zijn een passend en waardig beeld te geven. Vechtend, omdat naast deze mooie woorden ook een koude waarheid zit, die emotioneel nog zo sterk kan zijn: ‘I got no place that I call home, I’m just a low, low, lonely soul’.
Onze ziel beweegt en zweeft in de ruimte. We buigen mee, we worden ouder en onze afkomst is niet altijd meer terug te vinden. Soms letterlijk, doordat de dood banden uit wist.
We lijken op een eenzame ziel, die als een baby in de moederschoot rondzweeft. In de groei, nog niet volmaakt.
Dit leven is goed. We mogen onze voetsporen achter laten.

De duisternis probeert naar binnen te sijpelen. Dat lukt ook. Het weet een opening te vinden om onze ziel te bereiken. Maar deze duisternis komt wel gecensureerd binnen, doordat een schild de ergste machten buiten houdt.

We zijn beschermd.

Het leven is alleen, maar tegelijkertijd tóch niet in de diepste eenzaamheid; we worden namelijk niet losgelaten door God!
Veel kan er om ons heen wankelen, maar God houdt grip op de situatie. Hij houdt ons vast.
Doordat Hij dat doet, kan het licht rondom ons heen bestaan.

No-roots.
verliezen-verlangen-vertrouwen

“Verliezen, vertrouwen, verlangen”
(acryl op hout, 90 bij 40)

In het meeste diepe, donkere stukje van verlies, is daar soms opeens een teken van hoop. Het leven gaat door, maar deze keer leef je ook weer een beetje mee. Het heftige rood wordt doorbroken door een witte waas van een gelukmoment, het reinigende wit van hoop, een witte stroom van Gods liefde die je boven je wonden uittilt. En samen met Hem wordt de hele ruimte weer wat levendiger.

Op dat moment komen de woorden ‘vertrouwen’ en ‘verlangen’ ook weer in beeld. Vertrouwen, wat soms zó onmogelijk leek. Want hoe kun je vertrouwen op iemand, als jouw waarheid is dat iedereen van wie je houdt je zal verlaten? Hoe kun je vertrouwen op vrienden of familie, die zeggen: ‘ik zal er altijd voor je zijn’. Want jij weet als geen ander dat niemand blijft, dat de dood leeft.

Toch stroomt er opeens wat van die witte hoop door je heen. Voorzichtig kruip je als een schildpad vanonder je schild en kom je wat te voorschijn. Voorzichtig, stap voor stap. Want rouwen kun je niet overhaasten, rouwen mag je niet overhaasten.

Jij bent de enige die voelt: vandaag is die nieuwe dag.

“zicht door het kruisraam”

Waarom (ver)oordelen mensen elkaar zo, als het gaat over kerken/kerkverbanden/zondagsindeling? Maar ook breder getrokken: in één stroom naar dezelfde kerk toe – veel verschillende mensen, met veel verschillende verhalen – waar iemand door z’n eigen verhaal/overtuiging/beslissingen/geaardheid/verleden – zomaar anders aangekeken kan worden, zomaar veroordeeld kan worden.
En toch… zitten/gaan ze naar dezelfde kerk.

Dat allemaal samen in één schilderij: links van het raam lijken buitenbeentjes, maar ze horen zo ontzettend ook bij het kruis van Jezus. Domweg omdat het kruis van Jezus mensen niet buitensluit. Rechts naar het kruis toe een stroom mensen, waar iemand zomaar kan opvallen omdat hij een iets andere tint jasje aan heeft.  En toch ook wordt daar iedereen verlicht door hetzelfde licht van het kruis.
Het kruis is gemaakt uit spiegeltjes (slecht te zien door de foto) ; zodat als je naar het schilderij kijkt, jezelf niet spiegelt aan meningen/ oordelen van anderen, maar jezelf elke keer weer (proberen te!) spiegelen aan het kruis van Jezus.

Tot slot: over de hele breedte van het schilderij, onder de mensen zitten de onderstaande prachtige liederen geplakt. Van psalmen, liedboek en Johan de Heer. Omdat die teksten de mensen weer verbindt.

“Daar ruist langs de wolken een lief’lijke Naam, die hemel en aarde verenigt te zaam. Geen naam is er zoeter en bitter voor’t hart, Hij balsemt de wonden en heelt alle smart. Kent gij, kent gij die Naam nog niet? Die Naam draagt mijn Heiland, mijn lust en mijn lied!
Die Naam is naar waarheid mijn Jezus ook waard, want Hij kwam om zalig te maken op aard; zo lief had Hij zondaars, dat hij voor hen stierf, genade bij God door Zijn zoenbloed verwierf. Kent gij, kent gij die Jezus niet? Die om ons te redden, de hemel verliet?”

 

“Rechter in het lichtverheven (:2 en 3)
Hoor de bittere gebeden om de vrede die niet daagt. Zie hoe diep er wordt geleden, hoe het kwaad de ziel belaagt. Zie uw mensheid hier beneden, wat zij lijdt en duldt en draagt.(!!)
Houd wat Gij hebt ondernomen, klief het duister met uw zwaard. Kroon de menselijke dromen met uw koninkrijk op aard. Laat de vrede eindelijk komen, die uw hart voor ons bewaart.”

Zicht-door-het-kerkraam-1024x1024

Een Portret

portret-1010x1024