Als tiener verloor Laurina de Visser haar vader en moeder. “Ik weet dat God er is, maar dat lost het verdriet niet op. Gelukkig zeggen de Psalmen dat ik het naar Hem mag uit schreeuwen.” Naar aanleiding van dit verlies en haar rouwproces schreef Laurina een boekje, genaamd ‘Niets aan de hand toch?’ “Even met je ouders een kop koffie drinken. Dat kan niet meer,” vertelt ze.
Als havoleerling kreeg ze te horen dat haar vader kanker had. In het laatste jaar van zijn ziekte werd ook haar moeder getroffen door deze vreselijke ziekte. Een onschuldig wondje op haar vinger bleek huidkanker te zijn. Op 18-jarige leeftijd verloor Laurina binnen anderhalf jaar beide ouders. Opeens was het jongste kind uit een gezin wees. “In die periode reisde ik veel van school naar huis,” vertelt de nu 27-jarige Laurina. “Ook was ik druk met solliciteren. Het gewone leven ging door. Lange tijd legde ik het advies om hulp te zoeken naast mij neer. Totdat ik op een gegeven moment realiseerde: ‘Als ik gelukkig wil worden, moet ik nu actie ondernemen’.”
Praten over verlies
Laurina kwam in contact met een verliesbegeleider. “Een therapeut die gespecialiseerd is in het omgaan met verliessituaties. Vanuit hun eigen ervaringen en vanuit hun eigen hart gaan ze het proces met je aan. In het begin was dat voor mij behoorlijk wennen, want praten over wat er was gebeurd deed ik niet zoveel.”
De schrijfster geeft aan dat ze vooral de kleine dingen mist. “Even met je ouders mee-eten. Even op de bank samen koffie drinken. Maar ook gewoon een simpel telefoontje: ‘hoe gaat het met je?’ Ouders laten vaak tussen neus en lippen door weten dat ze trots op je zijn. Opeens is dat er niet meer. In het begin vond ik het vreselijk om te zien dat vriendinnen in het weekend naar hun ouders gingen.”
“Op sommige dagen ervaar ik dit onwijs sterk. Het blijft voor mij een uitdaging om zodra het verdriet op mij afkomt er niet voor weg te vluchten. Het liefst ga ik ‘gewoon’ door met mijn leven, ben ik vrolijk en onderneem ik alleen maar leuke dingen. Maar soms is het nodig om mijn verdriet te voelen. Hoe je het ook went of keert, het is een stukje van mezelf. Wanneer ik daar geen oog voor heb, dreig ik mezelf kwijt te raken. Dat neemt niet weg dat het ook fijn is om weer het gewone leven op te kunnen pakken.”
God blijft altijd
Haar geloofsleven ervaart ze als een herinnering aan Gods aanwezigheid. Laurina: “Het is fijn om te weten dat er Iemand is en het daardoor altijd goed zal aflopen. Of het nu goed of slecht met mij gaat, Hij blijft altijd. Tegelijkertijd ben ik mij ervan bewust dat Gods aanwezigheid mijn verdriet niet oplost. Ja, ik loop wel eens met vragen rond, maar ik denk niet dat ik naar een antwoord van God verlang. Bovendien, wat koop ik daarvoor? Begrijpen zal ik het nooit.” Ze heeft veel steun aan het boek van Christa Rosier gehad. De voormalig EO-omroepster verloor haar zoontje en stierf in 2011 aan kanker. ‘Geef nooit op als God zwijgt’, was één van haar vele inspirerende uitspraken.
“Soms denken mensen dat de heftigste periode al heeft plaatsgevonden en dat naarmate je ouder het rouwen vanzelf minder wordt. Maar dat is niet zo. Sterker nog, op latere momenten heb ik het rouwproces als heftiger ervaren. Dat heeft ook te maken met het feit dat wanneer het overlijden net heeft plaatsvonden er veel aandacht voor is. Later moet je veel meer alleen regelen en dringt het besef van ‘nooit meer iemand zien’ pas echt tot je door.” Na tien jaar is Laurina klaar voor de volgende stap. Ze gaat zelf aan de slag als verliesbegeleider. “Mijn ervaringen zijn zeker een meerwaarde,” geeft ze toe. “Ik weet bijvoorbeeld hoe belangrijk het is om in een rouwproces eindeloos geduld te hebben.”
Welke handreiking kan zij aan anderen meegeven, die naast een rouwend persoon staan? “Doe vooral wat er in je opkomt en bij jouw eigen persoonlijkheid past. Iemand kan heel hard roepen dat hij of zij niemand nodig heeft, maar toch veel behoefte hebben aan persoonlijk contact. Laat de ander merken dat je regelmatig aan hem of haar denkt.”
Klik hier om het boek van Laurina de Visser te bestellen en bezoek hier de website van Laurina de Visser.
Foto: Goedfolk